wat is het verschil tussen een europese en een nationale aanbesteding voor mij

Europees aanbesteden betekent meer papierwerk, niet een andere kans

Het verschil tussen een Europese en een nationale aanbesteding zit vooral in de omvang van de opdracht en de zwaarte van de procedure, niet in wie er wint. Boven een bepaald bedrag is een overheidsopdracht verplicht Europees aanbesteed, wat betekent dat hij in heel de Europese Unie zichtbaar wordt gepubliceerd en dat er strakkere regels gelden voor de procedure, de termijnen en de motivering van de gunning. Onder die drempel gaat het om nationale procedures, en vaak zelfs om een onderhands traject waarbij de aanbestedende dienst gewoon een paar partijen rechtstreeks uitnodigt. Wanneer een opdracht precies onder de Europese aanbesteding valt, staat beschreven bij de drempelbedragen.

Voor een MKB-ondernemer die nog geen ervaring heeft met inschrijven, is dat onderscheid vooral praktisch belangrijk. Een Europese aanbesteding trekt meer en vaak grotere concurrenten, vraagt een uitgebreider dossier — met onder meer het Uniform Europees Aanbestedingsdocument — en stelt doorgaans hogere eisen aan bewijs van ervaring en capaciteit. Een nationale of onderhandse opdracht is kleinschaliger en laagdrempeliger: er wordt vaak per e-mail een offerte gevraagd aan een handvol bedrijven, zonder de volle papierlast van een Europese procedure. Voor een bedrijf dat nog referenties moet opbouwen, is dat onderhandse traject meestal de logischere eerste stap; hoe zo'n traject werkt staat uitgelegd bij meervoudig onderhandse aanbestedingen, en hoe referenties zich langs de weg opbouwen staat bij referenties opbouwen. Wat in beide gevallen gelijk blijft: eerst moet aan de geschiktheidseisen worden voldaan voordat er ook maar naar de inhoud van een aanbieding wordt gekeken.

Waar dit onderscheid in de wet en de praktijk staat

Het onderscheid tussen Europese en nationale procedures volgt uit de Aanbestedingswet 2012, waarin de Europese aanbestedingsrichtlijnen voor Nederland zijn omgezet. PIANOo, het Expertisecentrum Aanbesteden, geeft hierover voorlichting maar is zelf geen wetgever — de wet is de bindende bron, PIANOo legt uit hoe het in de praktijk werkt.